seninse o saçmalıklar umrunda olmadı hiç bir zaman. kendi dünyandaydın sen. karşımda otururken aslında çok uzaktasın.. benim seni sevdiğim kadar, sende başkasını seviyorsun çünkü. bunun acısını çekerken, geçmişte çektirdiğin acıları düşünmemeye çalışıyorsun. onların bir gün karşına çıkacağını biliyorsun çünkü. ondandır benden nefret ederken, dışarıda bunu belli etmemen; gülümsemen. o gülümseme beni yaşamda tutan şey, bunun farkındasın. ölmemi istemiyorsun, ben öldükten sonra çektirdiğin acıların seni içten içe yemesinden korkuyorsun.

belkide çektiğin acı geçmişte verdiğin kararlar yüzündendir. sende geçmişte önündeki iki seçenekten birini seçmek zorunda kaldın, ve seçtin.. belkide yanlış olanı seçtin, belkide bundandır benim de iki seçenek arasında kalmam.

keşke demeyi sevmeyip, sürekli keşke diyenlerdensin sende. benim gibisin biraz, geçmişe gidiş belli olsa ilk gideceklerdensin. ahh ne kadar korkunç ki benim senin, seninse başkası için geçmişe gitmek istemen. belkide hiç gerek kalmıycak zaman yolculuğuna, çektiğin acı seni yiyip bitirmezse.

zaman artık bizim için çok geç, ankara her zamanki gibi yağmurlu. masamda biraz şarap ve yüreğimde biraz hüzün. sen yine güldün gözyaşlarını içine akıtırken, bense dayanamadım, gecenin karanlığına üfledim sigaramın son nefesini. ama ben yinede hala geçmişe akıtmaya çalışıyorum zamanı. sırf acıları dindirmek için, sırf saçmalıklarımla belki bu sefer ilgini çekerim diye. zaman geriye dönene kadar bekliyorum, bu dört duvarın içinde.

1 temmuz '09