sıradan olmak istemem ama 'sen bunları okurken, ben gitmiş olucağım' klişesiyle başlıyorum. artık öyle bir hale geldi ki herşey, değil herkesin beni tanıyamaması; ben kendimi tanıyamaz oldum. inan yıllarca yalanlarımızla kendimizi o kadar kandırdıkki, ne sen; nede ben seni sevdim aslında. kendimize zarar verdik sadece. monoton hayatımızda bir mutluluk aradık, haklıydıkta mutluluğu ararken. Her gün televizyonda aynı yapmacık savaşları izlerken, aynı yemekleri yiyip aynı şeyleri yaparken sevgi çok büyük bir değişiklikti. ama o sevgi, mutluluk ne benim için sende; nede senin için bendeydi. insan geçmişe dönüp ilk güne dönmeyi o kadar istiyorumki, bir şeyleri değiştirip bunları yazmamı gerektirenleri değiştirmek için. ama olmuyo işte dün bitti, bugun yaşıyoruz, yarın mechul. dediğim gibi biz sadece sanallaşan dünyada, gerçek mutluluk arayan iki aptaldık; mutluluğun artık sadece makyajdan ibaret olduğunu anlayamadık. düğümlendik ve kaldık. ama bugun son, bu yazı son ve bitti..

bugune kadar yaptığım herşey için özür dilerim. beni iyi hatırlaman dileğiyle..

F.Çelik

11.6.09 - 03.56